Bakailao-tortilla jan, txuleta-jana egin, kupelen artean ibili sagardoa edaten eta bidean lagunak egin. Horrelako laburpen batekin, ni jada irabazita nauzu.

Urtero, urtarrilaren erdialdetik apirilaren amaierara gutxi gorabehera, sagardotegi-denboraldia bizi da Euskadin. Beti amestu izan dut hara igotzea eta nire aitabitxi José Luisekin batera gozatzea, donostiar peto-petoa baita. Plana neuretzat egina dago: bakailao-tortilla jan, txuleta-jana egin, kupelen artean ibili sagardoa edaten eta bidean lagunak egin. Aurten, azkenean, izarrak lerrokatu ziren eta agendak uztartzea lortu genuen. Beraz, nire senarra konbentzitu nuen, jatearen eta edatearen beste zale amorratu bat, eta iparralderantz abiatu ginen.

Euskal sagardotegi batean nire lehen aldia zenez, aitabitxik esan zidan onenetako batean estreinatu behar nuela. Zapiainen erreserbatu zuen mahaia, ospetsuenetako bat baita, askoren ustez onena. Astigarragan dago, Donostiatik kilometro gutxira. Herri txiki hau sagardotegien erdigunea da. Hernanin, Usurbilen eta Urnietan ere txotx-tradizio handia dago. Euskadi osoan goza daitekeen arren plan honetaz –Gipuzkoan bakarrik 70 sagardotegi baino gehiago daude–, helmuga horiek osatzen dute benetako txotxaren lurraldea.