Duela gutxi arte, euskal sagardotegiak txuleta edo bakailaoa bezalako platerren sinonimo ziren, txotxeko sagardo ospetsuarekin lagunduta. Azken urteotan, ordea, taberna horietako askok menuak dibertsifikatzeari ekin diote, aukera begetarianoak eta beganoak eskainiz, menu tradizionalari inbidiarik izan behar ez diotenak. Egokitzapen horrek gero eta handiagoa den eskari bati erantzuten dio, bai bertakoena bai turistena, elikadura-hobespenei uko egin gabe sagardoaren esperientziaz gozatu nahi baitute.

Sagardo-kulturaren bihotz diren Astigarraga, Hernani eta Usurbil bezalako herrietan, sagardotegi enblematikoenetako batzuek urratsa egin dute eta landare-oinarriko menuak gehitu dituzte. Adibide nabarmena da Petritegi sagardotegia, duela urte batzuetatik aukera begetarianoak eta beganoak eskaintzen dituena. «Konturatu ginen gero eta talde gehiagotan zegoela dieta beganoa edo intolerantziak zituen norbait, eta ez genuen inor kanpoan geratzerik nahi», dio Asier Lizeaga jatetxeko arduradunak.

Alternatibak mahaietara iritsi ez ezik, kalitatezko lehengaiak eta sasoiko produktuak erabiltzeagatik nabarmentzen dira. Menu beganoek honelako platerak dituzte: landare-txistorra, espinaka eta pinaziozko kroketak, onddoz betetako piquillo piperrak, eta postreetan, txokolate beltzeko brownie-a. Gainera, Txirrita eta Astarbe bezalako sagardotegietan menu osoak dasta daitezke, sarrera, plater nagusi eta postre ugarirekin, dena kupelatik zuzenean zerbitzatutako sagardo tradizionalarekin lagunduta.

Norabide-aldaketa hau ongi hartu du publikoak, batez ere turistek eta atzerritarrek, gero eta gehiago estimatzen baitituzte proposamen inklusibo hauek. Txirrita sagardotegian, adibidez, zerbitzatutako menuen % 10 beganoak dira, eta horrek erakusten du sukaldaritza mota honek harrera ona duela. Zalantzarik gabe, euskal sagardotegiak garai berrietara egokitu dira: beren tradizioa bizirik mantentzen dute, eta, aldi berean, aniztasun gastronomiko handiagoari ateak irekitzen dizkiote.